Μέρα δεκατη τέταρτη. Το ταξίδι συνεχίζεται..
April 19, 2017
Η στεναχώρια είναι η πηγή όλων των ασθενειών
May 10, 2017
Show all

«Τίποτα πραγματικό δεν μπορεί να απειληθεί»

Το συγκεκριμένο κείμενο είναι η απροσχεδίαστη κατάθεση μιας βιωμένης εμπειρίας ύστερα από μια περίοδο εσωτερικής αναζήτησης μέσα από ομάδες αυτογνωσίας. Μου ζητήθηκε από έναν φίλο να καταθέσω μια γνώμη για την ασθένεια και το πώς αυτή σχετίζεται με την ψυχή και την πορεία της.
Πέρασα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου πιστεύοντας πως σ' αυτόν το κόσμο υπάρχω εγώ και οι άλλοι.
Πιο συγκεκριμένα, εγώ και ο υπόλοιπος κόσμος. Η εκπαίδευσή μου από το σχολείο και την οικογένεια, μου υπενθύμιζε διαρκώς πως ο κόσμος είναι ένα πεδίο μάχης, γεμάτο εξωτερικές απειλές για το οποίο όφειλα να προετοιμαστώ. Γύρω μου μάθαινα πως υπήρχαν απειλητικοί άνθρωποι, επικίνδυνες καταστάσεις από καιρικά φαινόμενα ή ανθρώπινες παρεμβάσεις, ασθένειες και ένας έντονος ανταγωνισμός για επιβίωση και κυριαρχία. Εγώ χρειαζόμουν να αποκτήσω κοινωνικές δεξιότητες, να μάθω γλώσσες, να αναπτύξω την κριτική μου, τις ικανότητες μου, να οπλιστώ για να βγω στη μάχη της ζωής.
Όλη αυτή η προετοιμασία παγίωσε γερά μέσα μου την ύπαρξη μιας πολύ υλικής πραγματικότητας η οποία μου επιτίθεται είτε με ασθένεια, είτε με προσβολές και επιθετικότητα, είτε με πιθανή φτώχεια, ανεργία, θάνατο. Πορεύτηκα έτσι λοιπόν σε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου με ανασφάλεια, άγχος, μοναξιά και πολύ φόβο. Προσπάθησα να αλλάξω αυτόν τον επιθετικό υλικό κόσμο μέσα από πολιτικές ομάδες, μόρφωση, απόκτηση πλούτου, ψυχολογικές τεχνικές, πολλή άμυνα και πολλή επίθεση. Έβλεπα, όπως οι περισσότεροι από μας, σε κάποια μέρη του κόσμου κοινωνική εξέλιξη, πλούτο και ευημερία, ομορφιά αλλά και ασχήμια, ευτυχία και δυστυχία, ζωή και θάνατο, αρρώστια και πόνο.




Για τις οδυνηρές καταστάσεις της ανθρώπινης ζωής πίστευα πως υπεύθυνοι είναι ή κάποιοι επικίνδυνοι πολιτικοί και τρομοκράτες ή η κακή τύχη ή το αναπόφευκτο της ανθρώπινης μοίρας.
Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα Μαθήματα Θαυμάτων ( τα οποία αποτελούν ένα σύστημα πνευματικής ψυχοθεραπείας απευθυνόμενο σε όλους, ανεξάρτητα από θρησκείες και καταγωγή) παράλληλα με την ενασχόληση, με την ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία, προσέγγισα την έννοια της ατομικής ευθύνης. Στα Μαθήματα Θαυμάτων αναφέρεται κάπου πως «όλα είμαι εγώ», δηλαδή πως ότι μου συμβαίνει είναι αποτέλεσμα των δικών μου σκέψεων.
Ο κόσμος, τα πάντα γύρω μου προσεγγίζονται ως μια ψευδαισθησιακή νοητική κατασκευή, δημιούργημα του νου μου . Όσο η ψυχή μου είναι ασθενής και άρρωστη, διαχωρισμένη από την πραγματική της ουσία, θα βλέπει έναν άρρωστο και επιθετικό κόσμο.
Όσο θεραπεύεται, θα βλέπει έναν θεραπευμένο κόσμο.
Αυτή η προσέγγιση προσέκρουσε βίαια σε ότι γνώριζα ως τότε για την υλική πραγματικότητα. Είναι δυνατόν όλα γύρω μου να είναι ψευδαίσθηση; Εγώ είμαι υπεύθυνος για αυτά που βλέπω; Και οι κλέφτες; Οι δολοφόνοι; Οι τρομοκράτες; Και ο καρκίνος; Οι ασθένειες; Εγώ τα προκαλώ στον εαυτό μου; Εγώ διαμορφώνω αυτήν την πραγματικότητα; Εγώ ο άσημος, ο άγνωστος, ο ταπεινός άνθρωπος έχω τέτοια δύναμη δημιουργίας;

Το σώμα μου; Είναι και αυτό ανύπαρκτο; Η ασθένεια; Ο πόνος που κάθε μέρα μου επιβεβαιώνει ότι είμαι αδύναμος και ανυπεράσπιστος; Και αυτό είναι ψευδαίσθηση; Και τα σημάδια μου από την ασθένεια; Εγώ τα δημιουργώ;

Μετά την πρώτη αρνητική αντίδραση άρχισα να ψάχνω μέσα μου και έξω. Αρχικά έξω. Είδα ότι φιλόσοφοι - από την εποχή του Πλάτωνα ήδη - σύγχρονοι θεωρητικοί, ψυχοθεραπευτές, θρησκείες, κβαντικοί φυσικοί επιστήμονες προσεγγίζουν τον κόσμο ως μια νοητική κατασκευή. Δίνουν μεγάλη σημασία στην ανθρωπινή συνειδητότητα την οποία ορίζουν ως τη βασική δύναμη που διαμορφώνει τον υλικό κόσμο. Ακόμη και το ανθρώπινο σώμα προσεγγίζεται ως μια νοητική προβολή των εσωτερικών καταστάσεων της ψυχής. Έχει η ανθρωπινή συνειδητότητα συσσωρευμένες ενοχές, φόβους, θυμό; Θα εκφραστούν με ποικίλες μορφές-συμπτώματα στο σώμα; Ο Ρύντιγκερ Ντάλκε υποστηρίζει πως οι εσωτερικές καταστάσεις της ψυχής εκδηλώνονται ως ασθένεια στο σώμα για να τις εντοπίσουμε και να τις θεραπεύουμε. Όσο αρνούμαστε να δούμε την εσωτερική αιτία μιας ασθένειας, αυτή θα επιμένει ακόμη κι αν εμείς θεραπεύουμε προσωρινά τα συμπτώματα της.
Και μετά το είδα μέσα μου. Αρχικά άρχισα να παρατηρώ. Τις αντιδράσεις μου, το θυμό μου, τους φόβους μου, τα συναισθήματα μου. Όσο παρατηρούσα τόσο κατανοούσα και αντιλαμβανόμουν αυτό που συνέβαινε μέσα μου. Εντόπισα πως οι μεγάλοι μου φόβοι δεν ήταν και τόσο μεγάλοι ώστε να μου προκαλούν τέτοιο τρόμο. Ήταν περισσότερο δικές μου διογκωμένες ανησυχίες, βασισμένες σε βιώματα του παρελθόντος, που πρόβαλλα στο μέλλον σε μια προσπάθεια να χειριστώ τις καταστάσεις . Όσο άδειαζα το μυαλό μου από ερμηνείες με βάση το παρελθόν, όσο ζούσα στο παρόν μου και όσο αφηνόμουν στο ευμετάβλητο της ζωής, έφευγαν και οι φόβοι. Οι άνθρωποι με τους οποίους θύμωνα και ένιωθα ότι με αδικούν δεν ήταν άλλοι από προβολές του δικού μου εγωισμού, της δικής μου διάθεσης για κυριαρχία. Αυτοί που με μείωναν, ήταν προβολή της ατομικής απόρριψης του εαυτού μου και της αλήθειας μου. Η ανάγκη μου για αποδοχή και το καθημερινό άγχος να είμαι σωστός στη δουλειά, στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις, μου έδειξε το πόσο λίγο αποδεχόμουν εγώ τον εαυτό μου. Και η μοναξιά;
Είδα ότι τελικά δεν ήμουν ποτέ μόνος. Όσο έδιωχνα το φόβο έβλεπα να γεμίζω από μια θεραπευτική αγάπη που ξεκινούσε από μένα, διαχεόταν προς τους άλλους ανθρώπους και επέστρεφε σε μένα. Και αυτή η αγάπη είχε το στοιχείο της ένωσης. Ένωσης με τους άλλους, με τη δική μου ουσία, με τη φύση, το σύμπαν με αυτό που ο καθένας αποκαλεί θεϊκό.
Η μοναξιά του παρελθόντος αποκαλύφθηκε ως μια εγωιστική επιλογή την οποία φρόντιζα να συντηρώ, για να επιβεβαιώνω το μέγεθος του πόνου, ο οποίος με διαφοροποιούσε και με απομάκρυνε από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Όλη αυτή η διαδικασία για μένα είναι η προσωπική μου θεραπεία.
Η θεραπεία της ψυχής μου, θεραπεύει κάθε στιγμή το σώμα μου . Επίσης το μοίρασμα αυτής της διαδικασίας με τους άλλους ανθρώπους και η ανταλλαγή εμπειριών και παρατηρήσεων, βοηθάει πιο γρήγορα να διανύσει ο καθένας μας αυτό το θεραπευτικό μονοπάτι. Χρειάζεται όμως ένα βασικό συστατικό για να προχωρήσει ο καθένας σ’ αυτόν τον δρόμο: πίστη στη δυνατότητα θεραπείας και πίστη ότι ο εσωτερικός μας εαυτός μπορεί να είναι θεραπευμένος και γαλήνιος..

Είναι ζήτημα επιλογής λοιπόν. Επιλέγω να αναλάβω την ευθύνη για την ψυχή μου, τον κόσμο μου, το σώμα μου, τον αδελφό μου και να πορευτώ μέσα στην ένωση με την ουσία μου και τον εσωτερικό εαυτό μου; Ή παραμένω στο διαχωρισμό, σε ένα άρρωστο σώμα που συγκρούεται διαρκώς με έναν απειλητικό κόσμο χωρίς να αναλαμβάνω καμία ευθύνη; Συντηρώ μία στάση ζωής μέσα στο παράπονο, το φόβο, την ενοχή, την εσωτερική καταπίεση ή επιλέγω να δω μέσα μου και να φέρω στο φως όλα εκείνα τα σκοτεινά σημεία που χρόνια συγκαλύπτω; Θεραπεύω την ψυχή μου για να θεραπεύσω και το σώμα μου. Αν δεν τολμήσω να δω, η ασθένεια θα δυναμώνει μέχρι να με εξαναγκάσει να πάρω την απόφαση για την εσωτερική θεραπεία.

Γράφει ο Γιώργος Τρόπιος
Εκπαιδευτικός


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ντάλκε Ρύντιγκερ, «Η ασθένεια ως γλώσσα της ψυχής»,εκδ.Πύρινος Κόσμος,Αθήνα 2003 (μεταφρ. Παπαχρυσάνθου Έρση)
Τόλε Εκχαρτ, «Η δύναμη του Τώρα», εκδ. Η Δυναμική της Επιτυχίας, Αθήνα 2002 (μεταφρ.Καρακατσάνη Ρένα)
Ντ΄Άννα Έλιο, «Η Σχολή των Θεών», εκδ. Ελφίλ, Αθήνα 2014 (μεταφρ.Χρήστος Σακελλαρίου, Δημήτρης Βεζάνης)
«Ένα Μάθημα στα Θαύματα»,εκδ.Νόασις, Αθήνα 2015 (μεταφρ.Χαριτίνη Χριστάκου)

Leave a Reply