Μέρα ένατη. Κάπου στα μέσα της διαδρομής
March 21, 2017
Μέρα δεκατη τρίτη. Θωρακίζοντας τις επιλογές μου
April 5, 2017
Show all

Μέρα δωδέκατη. Απέναντι από τα παράξενα βλέμματα

12

  • ...Τρεις μέρες μετά...

    Η δεύτερη εβδομάδα παραμονής μου στο νησί μοιάζει να διαφέρει από την πρώτη. Οι πληγές έχουν υποχωρήσει. Το δέρμα μου στα υγιή σημεία είναι λαμπερό και στιλπνό, στα δε πληγωμένα μέρη, νιώθω πως απομακρύνεται μέρα με τη μέρα η εικόνα που με στοίχειωνε όλο αυτό το διάστημα. Χαμογελώ.

    Έχει σχεδόν σουρουπώσει...

    Περπατώ στους δρόμους του νησιού. Το Μανδράκι πρωτεύουσα της Νισύρου έχει γεμίσει από μικρά γκρουπ επισκεπτών από την Κω αλλά και τα γύρω νησιά. Είναι η περίοδος που το μικρό αυτό νησάκι κατακλύζεται από τουρίστες.

Παρατηρώ τον κόσμο που περνά μπροστά μου. Εγώ, και οι άλλοι!!! Υπάρχουν κάποιοι, που σοκάρονται ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν με τη θέα των χεριών μου. Χαμογελάω εσωτερικά.

Κάποιοι άλλοι πάλι αδυνατούν να κρύψουν αυτήν τη διαγραφόμενη έκφραση λύπησης από το πρόσωπό τους. Τους ανταποδίδω το βλέμμα, όσο μου είναι εφικτό. Ίσως να “παίζω” μαζί τους, δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνω όλο αυτό. Πώς μεταφράζεται αυτή μου η συμπεριφορά; Είναι αυτοσαρκασμός, θυμός μήπως, κακία ίσως; Δεν ξέρω, αδυνατώ να εντοπίσω τι μου συμβαίνει. Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που με κοιτάζουν, όχι για καλό λόγο όμως...Ουφ!!! Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που αποστρέφουν το βλέμμα τους με άκομψο τρόπο, εκφράζοντας σιωπηλά την απέχθεια τους. Ειδικά αυτούς τους χαιρετάω φορώντας το καλύτερό μου χαμόγελο, διασκεδάζοντας με τη έκδηλη αμηχανία τους. Η απότομη αλλαγή στην έκφρασή τους είναι απερίγραπτη. Προφανώς δεν θα περίμεναν τέτοιου τύπου αντίδραση. Κάποιοι άλλοι πάλι με πλησιάζουν με φανερό ενδιαφέρον και κουβεντιάζουν μαζί μου. Μου μεταφέρουν πληροφορίες σχετικά με την ψωρίαση και τη θεραπεία της, μου μιλούν για κάποιον φίλο ή γνωστό τους που πάσχει από αυτήν...Μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί τους. Με κάποιους ίσως να πιω και ένα καφέ αργότερα. Μια εικόνα, η ίδια εικόνα (η δική μου) και τόσες μα τόσες διαφορετικές προσεγγίσεις, σκέφτομαι. Άνθρωπος, η επιτομή της διαφορετικότητας!!!

Είναι πραγματικά αστείο και τόσο ασύλληπτα οξύμωρο. Εγώ να χαίρομαι με τη βελτίωση της κατάστασής μου και αυτοί να λυπούνται με την ίδια κατάσταση. Τι φταίνε μωρέ κι αυτοί; Όλα καλά.

Οι μισοί τουλάχιστον αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη της λέξης ψωρίαση, πόσο μάλλον το αποτύπωμα που αφήνει στο δέρμα μας.

  • Μπαίνω σε ένα σουβενιράδικο. Είναι στο δρόμο μου. Παρατηρώ μια όμορφη κυκλαδίτικης τεχνοτροπίας φιγούρα από πωρόλιθο. Ο Σκεπτόμενος !!! Καθιστός, με σκυμμένο το κεφάλι, με τα χέρια να αγκαλιάζουν τα λυγισμένα γόνατα του ευλαβικά, μου αφήνει ανάμικτα συναισθήματα... Ένας άνθρωπος που καρτερικά περιμένει κάτι, όπως κι εγώ. Αυτή η αίσθηση προσμονής μεταφράζεται διττά στο μυαλό μου. Πίστη και παραίτηση συνάμα. Θα μπορούσε να πάσχει από ψωρίαση και τούτος ο άμοιρος, σκέφτομαι.

  • Ο καφές στα αγαπημένα μου Λιοτρίδια (το αγαπημένο μου καφέ μπαρ) με περιμένει, κρύος γεμάτος αρώματα freddo espresso decafeine με γλυκαντική στέβια. Ξέρω είναι όλα υποκατάστατα θα σκέφτεστε. Κι όμως δεν είναι. Η ίδια γεύση, το ίδιο άρωμα, η ίδια απόλαυση όχι όμως και οι ίδιες παρενέργειες. Προσπαθώ να αλλάξω πέρα από τον τρόπο που σκέφτομαι και προσεγγίζω τις καταστάσεις, και τη διατροφή μου.

Ο ήλιος έχει σχεδόν δύσει. Η εικόνα απαράμιλλα μαγική! Ένα μικρό ιστιοφόρο διασχίζει το χρυσοχάλκινο τόξο που βυθίζεται αργά αργά στο νερό... Καθηλώνομαι.

Ας σταματήσω να φλυαρώ. Καφές επειγόντως!!!

Leave a Reply