Μέρα δεκατη τρίτη. Θωρακίζοντας τις επιλογές μου
April 5, 2017
«Τίποτα πραγματικό δεν μπορεί να απειληθεί»
May 10, 2017
Show all

Μέρα δεκατη τέταρτη. Το ταξίδι συνεχίζεται..

14

Τελευταία μέρα στο νησί...

Τα τελευταία 13 χρόνια πάσχω από ψωρίαση. Μια χρόνια ΜΗ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΗ ασθένεια του δέρματος, για την οποία δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής μια ασφαλής θεραπευτική λύση. Έχω δοκιμάσει κάθε μορφής αγωγή που βασίζεται στην κλασσική ιατρική προσέγγιση. Έχω γίνει αποδέκτης κάθε είδους φαρμάκων. Αλοιφές, χάπια, ενέσεις, συνδυασμός όλων αυτών, για τουλάχιστον 11 χρόνια. Σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα ακολούθησα πιστά τις εντολές των δερματολόγων μου. Έχω υποβληθεί σε αμέτρητες μικροβιολογικές εξετάσεις, έχω εφαρμόσει πιστά κάθε ιατρική συμβουλή, έχω νιώσει πειραματόζωο στο όνομα νέων τεχνικών, καινοτόμων μεθόδων αντιμετώπισης της ψωρίασης, και φυσικά έχω ξοδέψει αμέτρητα χρήματα για να αποδεσμευτώ από τη νόσο και τις παρενέργειες της.

Δεν κατηγορώ κανένα. Δεν επιρρίπτω την παραμικρή ευθύνη πουθενά. Ακολούθησα συνειδητά τις επιλογές μου, οδηγώντας με ασυναίσθητα σε τέλμα, σε ένα επικίνδυνο αδιέξοδο. Ακροβατούσα μεταξύ έξαρσης και ύφεσης για πολλά χρόνια. Το τίμημα ήταν βαρύ. Τοξινώνοντας συστηματικά τον οργανισμό μου, όδευα με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοεξόντωση, στην ολική εξαφάνιση. Δυο μήνες ερυθροδερμικής ψωρίασης και πέντε μέρες νοσηλείας σε νοσοκομείο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. 

  • ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

    Τα τελευταία χρόνια αποφεύγω κάθε μορφής φάρμακο. Αναθεώρησα πολλά. Μέρος αυτών τα απέρριψα οριστικά, κάποια άλλα τα ενσωμάτωσα στη νέα κατεύθυνση που επέλεξα, προσαρμόζοντας τα στις ανάγκες μου. Η πηγή όλων είναι η ψυχή. Γιάτρεψε την και θα θεραπευτείς. Δεν περιαυτολογώ ούτε αυτοθαυμάζομαι. Γνωρίζω απλώς πως σώμα και ψυχή αλληλοσυνδέονται με κάποιο μοναδικό τρόπο, ισορροπώντας πάνω σε κάποιο ευαίσθητο σκοινί. Αυτήν την ισορροπία επιζητώ, αυτός είναι και ο βασικός μου στόχος. Αν τα καταφέρω η όχι, μου είναι άγνωστο, γνωστή είναι μόνο η προσπάθεια που καταβάλω εδώ και αρκετό καιρό. Αυτά περί ψυχής. Περί σώματος; Υπάρχουν τρόποι. Κάνω βιοσυντονισμό εδώ και δυο χρόνια. Τονώνω τον οργανισμό μου, τον τόσα χρόνια καταταλαιπωρημένο οργανισμό μου, αποτοξινώνοντας τον, αντιστρέφοντας παράλληλα με κάποιο κβαντοφυσικό τρόπο τις παθογόνες συχνότητες του. Νιώθω και είμαι υγιής.

  • Μια δεύτερη προσέγγιση είναι η χρήση της Ηφαιστειακής Μάσκας πάνω στο δέρμα μου. Απλά φυσικά συστατικά αναμειγμένα με μοναδικό τρόπο απλώνονται στο πληγωμένο δέρμα μου, αναπλάθοντας το, επαναφέροντας το στην αρχική κατάσταση. Ο αγώνας συνεχίζεται... Η αυτοπεποίθηση μου δέχεται πλήγματα αρκετά συχνά. Η εικόνα του δέρματος μου βοηθά αρκετά σε αυτό. Θα νικήσω! Το πιστεύω! Θα αποδείξω σε μένα πως έχω τη δύναμη να τα καταφέρω. Δεν ξέρω από πού θα αντληθεί αλλά θα αντληθεί και θα αποτελέσει το βέλος στη φαρέτρα μου, στη μάχη κατά της ψωρίασης

  • Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Σήμερα είναι η τελευταία μέρα στο νησί. Οι πληγές έχουν επουλωθεί. Τα σημάδια είναι μικρότερης έκτασης, ο πρώτος στόχος επετεύχθη. Κάνω την τελευταία μου βόλτα. H θεραπεία έχει ολοκληρωθεί. Αύριο επιστρέφω στη βάση μου με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Θα αλλάξουν οι εικόνες, οι ρυθμοί, τα συναισθήματα. Το παραμύθι θα τελειώσει. Ο δράκος του παραμυθιού δεν ξέρω αν νικήθηκε, ξέρω με σιγουριά όμως πως λούφαξε για την ώρα στη σκοτεινή βρώμικη φωλιά του. 

Οι αναμνήσεις από μια τέτοια εμπειρία όμως θα μείνουν χαραγμένες βαθιά μέσα στην ψυχή μου. Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα επιστρέψω. Οι εικόνες, τα αρώματα, τα χρώματα, οι γεύσεις, όλα θα παραμείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ο κυρ Σωτήρης, ο Αντρίκος, η Αφροδίτη, ο Μάνος, ο Κώστας, η Καλλιόπη, ο Δημήτρης, όλοι τους θα με σημαδεύουν, τουλάχιστον για ένα χρόνο, δείχνοντας μου την απλή οδό, που είναι και η πιο δύσκολη. Την οδό της απλότητας, της ανθρωπιάς, της καλοσύνης της γενναιοδωρίας, της αλήθειας. 

Περπατώ στα στενά των Νικειών, παρέα με το Σωτήρη. Στάθηκε σαν πατέρας δίπλα μου όλες αυτές τις μέρες. Ευαίσθητος, προστατευτικός, σκληρός ενίοτε αλλά πέρα για πέρα αληθινός. Ανεβαίνουμε σε ένα ύψωμα στην άκρη του χωριού. Το ηφαίστειο απέναντί μας κοιμάται. Ανατριχιάζω από τη μαγεία της εικόνας. Ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού... Η ματιά μου χάνεται για τελευταία φορά στο χαλκοκίτρινο κάδρο. Ο κρατήρας στέκει εκεί επιβλητικός. Η Ηφαιστειακή μάσκα που θα μεταφέρω θα μου κρατήσει ζωντανές τις ενεργειακές τούτες μνήμες.

Κάπου εδώ η ιστορία τελειώνει. Το ταξίδι όμως συνεχίζεται. Με εμπόδια, με δυσκολίες, με εξάρσεις και υφέσεις, με γέλια και με δάκρυα... Σκέφτομαι να το απολαύσω, να το εξερευνήσω, να το αγαπήσω.


Ξέρω δεν είναι εύκολο. Εδώ και 13 περίπου χρόνια έχω βιώσει άλλοτε λιγότερο άλλοτε περισσότερο, τον πόνο, τη μοναξιά, την άρνηση των άλλων, τη φυγή από τα πάντα και τον αποκλεισμό. Δεν είναι εύκολο, θέλει κόπο και υπομονή. Και λοιπόν;

Τι κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση; Τα παρατάμε; Κλεινόμαστε στον εαυτό μας; Απομακρυνόμαστε από τους άλλους? Παραδίδουμε τη ζωή μας σε άγνωστες περίπλοκες διαδρομές να ταξιδέψει και όπου μας πάει;

Προσωπικά, λέω ΟΧΙ.. Εμείς θα οδηγήσουμε τη σκέψη μας εκεί που αγαπάμε... Θετική σκέψη και αισιοδοξία χρειάζεται, και πίστη σε μας... Μόνο μέσα από μια αισιόδοξη οπτική, θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε.

Δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει άλυτο πρόβλημα. Κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Εύκολη ή δύσκολη. Αρκεί να θέσεις τις σωστές ερωτήσεις. Τότε και μόνο τότε θα βρεις τις απαντήσεις.

Δεν υπάρχει μαγική συνταγή, δεν την έχω. Αυτό που έχω και μοιράζομαι μαζί σας είναι η επιμονή μου, στο στόχο. Και η διάθεση να συνεχίσω να προσπαθώ. Δεκαπέντε μέρες μετά αναχωρώ από το νησί, γεμάτος ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Η Ηφαιστειακή μάσκα έκανε την αρχή. Οι πληγές έχουν κλείσει. Η συνέχεια αφορά εμένα. Τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα δεν αποκτιέται χωρίς κόπο και αγώνα. Έχοντας να ξεπεράσω και ένα επιπλέον εμπόδιο εκτός από τη σκληρή καθημερινότητα, αυτό της ψωρίασης, γίνομαι δυνατότερος, γίνομαι καλύτερος, γίνομαι ΝΙΚΗΤΗΣ.

Ένα αέναο μπρα ντε φερ, ένα στοίχημα με τον εαυτό μου που στο χέρι μου είναι να το κερδίσω' και θα το κερδίσω!

Leave a Reply