Μέρα τρίτη. Τα ιαματικά λουτρά, ταξίδι στο χρόνο
December 16, 2016
Μέρα πέμπτη. Μαχητές και ήρωες…
January 24, 2017
Show all

Μέρα τέταρτη. «Μαμά; Γιατί ο κύριος αυτός είναι ροζ;»

4

  • Ώρα 10:30

    Βρίσκομαι μέσα στο νερό της πισίνας. Η χθεσινή εξόρμηση στα παλιά λουτρά με στοιχειώνει. Αδυνατώ να αποβάλω τις εικόνες του παρελθόντος που διαγράφονταν μπροστά μου. Σκέφτομαι τους ανθρώπους εκείνης της εποχής. Ποια θα ήταν η σχέση τους με τον υπόλοιπο “υγιή” κόσμο; Με το σύντροφο, το συγγενή, το γείτονα, τον εργοδότη; Πόσο εύκολα ή μάλλον δύσκολα βίωναν την καθημερινότητα τους; Υπήρχε καθημερινότητα; Υπήρχε εργασία; Υπήρχε σχέση, επαφή, επικοινωνία; Η μήπως υπήρχε περιθωριοποίηση, απομόνωση, απόρριψη;

    Η ψωρίαση είναι μια πάθηση του δέρματος που αποδεδειγμένα δεν μεταδίδεται. Παρόλα αυτά ακόμα και σήμερα υπάρχει έλλειψη γνώσης. Δυστυχώς συγχέεται με την ψώρα, που είναι μεταδοτική. Δυστυχώς… Επιστρέφω νοητά στο τότε. Στο 1920 ας πούμε… Σε μια συντηρητική, δογματική κοινωνία. Προσπαθώ να φανταστώ τα βλέμματα των απλών, καθημερινών ανθρώπων της εποχής. Την αποστροφή, την απέχθεια, την απαξίωση προς μια εικόνα όχι και τόσο γνώριμη και σίγουρα καθόλου δεκτική' την εικόνα ενός ανθρώπου με λέπια, πληγές, στίγματα στο δέρμα.

    Πόσο λυπάμαι για αυτούς τους άτυχους. Πόση περιφρόνηση, πόση κατακραυγή εισέπραξαν; Πόση άρνηση ανέχτηκαν;

«Μαμά; Γιατί ο κύριος αυτός είναι ροζ;», η ανυποψίαστη φωνή μιας μικρής που περνά από το μέρος μου με επαναφέρει στο παρόν… Η μικρούλα παρατηρεί με απορία τις κοκκινίλες στους αγκώνες μου που διακρίνονται πιο έντονα στο νερό. «Έλα από εδώ Μαρία! Σου έχω πει χίλιες φορές να μην πλησιάζεις αγνώστους!», ηχεί κάπως απόκοσμα η επίπληξη της μαμάς προς τη μικρή στα αυτιά μου.
Με κοιτά το ίδιο αυστηρά όσο ακούστηκε η φωνή της λίγο νωρίτερα. Πιάνει επιτακτικά το χεράκι της μικρής και απομακρύνεται βιαστικά προς την απέναντι πλευρά της πισίνας. Το κοριτσάκι ακολουθεί τη μητέρα του με μικρά ασταθή βηματάκια,διατηρώντας στραμμένο το λαιμουδάκο της προς εμένα και εξακολουθώντας να με κοιτάζει με περιέργεια.

Τελικά δεν έχει αλλάξει και τόσο πολύ ο κόσμος, σκέφτομαι και βυθίζομαι στον υγρό προσωρινό κόσμο μου, όσο πιο βαθιά γίνεται …

Leave a Reply