Μέρα τέταρτη. «Μαμά; Γιατί ο κύριος αυτός είναι ροζ;»
December 20, 2016
Μέρα έκτη. Στου Αντρίκου…Μαθήματα απλότητας
February 7, 2017
Show all

Μέρα πέμπτη. Μαχητές και ήρωες…

5

  • Ώρα 12:30

    Κάθομαι σε ένα από τα ξύλινα καρεκλάκια του περιβάλλοντος χώρου της πισίνας. Η καθημερινή θεραπεία συνεχίζεται. Είμαι αλειμμένος σχεδόν σε όλο μου το σώμα με την ηφαιστειακή μάσκα. Προσπαθώ να παραμείνω ακίνητος όσο είναι αυτό εφικτό, για περίπου μια ώρα.

    Tα πρώτα λεπτά και μέχρι το μίγμα αργίλου θειαφειού και των υπολοίπων συστατικών αποξηρανθεί, νιώθω πόνο. Δεν είναι εύκολο. Στην περίπτωση που οι πληγές είναι αρκετά βαθιές όπως οι δικές μου, η μάσκα εφορμά στις ανοιχτές αθωράκιστες σχισμές του δέρματος μου, εμποτίζεται και δρα. Για όσο διάστημα λοιπόν η μάσκα βρίσκεται σε ρευστή μορφή, δρα επιθετικά και μου προκαλεί πόνο.

    Μικρές σουβλιές παρενοχλούν το δέρμα μου. Μικρά τσιμπηματάκια στις πληγωμένες επιφάνειες. Σφίγγω τα δόντια. Tα τσιμπηματάκια σταδιακά μετατρέπονται σε τσιμπήματα. Ο πόνος αυξάνεται λεπτό με το λεπτό.

Στο τραπέζι εκτός από το βαζάκι της μάσκας, έχω ακουμπήσει ένα ιστορικό μυθιστόρημα και το ρολόι μου. Κοιτώ το ρολόι. Το έχω τοποθετημένο ακριβώς μπροστά μου. Μετρώ τα δευτερόλεπτα. Θα περάσει. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, παρόλα αυτά κυλά. Σαδιστικά αργά αφενός, προς όφελός μου, αφετέρου. Προσπαθώ να κάνω θετικές σκέψεις .Έχει περάσει ένα τέταρτο και σχεδόν έχω στεγνώσει. Ο πόνος απομακρύνεται σταδιακά. Αντέχω!!! Θα αντέξω. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν χαρίζεται. Το ρολόι είναι ο οδηγός μου σε αυτό το μιας ώρας ταξίδι προς την προσωπική μου εξιλέωση. Πρέπει να το περάσω, πεισμώνω! Οι μορφασμοί στο πρόσωπό μου υποδηλώνουν τον πόνο που έχω να αντιπαρέλθω. Υπομονή!!! Τα λεπτά κυλούν. Σκέφτομαι πως όλο αυτό που αποφάσισα να ζήσω με δυναμώνει, με θωρακίζει με κρυμμένες αντοχές που ούτε καν είχα φανταστεί πως διαθέτω.
Είμαι ένας μαχητής και αυτή θα είναι από εδώ και μπρος η ιδιότητά που θα με χαρακτηρίζει. Ήρθα εδώ για να αντιμετωπίσω κάτι που με έχει σημαδέψει τα τελευταία 13 χρόνια. Δεν επιζήτησα την εύκολη λύση, την προσωρινά ανώδυνη. Εκατοντάδες φάρμακα έρχονται να “επικαλύψουν” το πρόβλημα της ψωρίασης. Μέρος των εκατοντάδων αυτών χρησιμοποίησα κι εγώ στο παρελθόν. Μια αλοιφούλα, ένα χάπι, μια ένεση, στιγμιαίες ανώδυνες θεραπευτικές αγωγές. Όχι!!! δεν θα πάρω, ευχαριστώ. Σκέφτομαι τις μέρες νοσηλείας μου στο νοσοκομείο, όταν κανείς δεν ήξερε τι έχω, εκτός από εμένα φυσικά και τον τότε προσωπικό μου δερματολόγο που απαγόρευσε στους εκεί θεράποντες γιατρούς κάθε αγωγή κατά της ψωρίασης ακολουθούσα μέχρι τότε, από φόβο μήπως και πάθω κάτι χειρότερο από αυτό που μέχρι τότε είχα.
Τότε που οι βιοψίες, οι μαγνητικές και οι αξονικές τομογραφίες δεν απαντούσαν στο ερώτημα, τι έχει πάθει ο νεαρός και οι κοντινοί μου άνθρωποι έκρυβαν τα ποτισμένα με δάκρυα μάτια τους, στις γωνίες των διαδρόμων της κλινικής. Τότε που δυσκολευόμουν από την αδυναμία του οργανισμού μου να ανεβωκατέβω τα δέκα εννιά σκαλοπάτια του πατρικού μου σπιτιού. Και όλα αυτά να είναι απόρροια των τόσων μα τόσων πολλών κάθε μορφής χημικών σκευασμάτων που έχω ταΐσει τον άμοιρο οργανισμό μου. Όχι δεν θα ακολουθήσω την εύκολη οδό. Ας πονέσω!!! Δύσκολες επώδυνες αχαρτογράφητες διαδρομές. Τίποτα δεν χαρίζεται, σκέφτομαι, τα αγαθά κόποις κτώνται, ας πονέσω… Σφίγγω ξανά τα δόντια. Μορφάζω από τις ενοχλήσεις. Εισπνέω βαθιά. Εκπνέω.

Είναι η προσωπική μου επιλογή και θα την υποστηρίξω! ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

  • …30 λεπτά αργότερα…

    Η ώρα έχει περάσει. Η μάσκα αποκτά πλέον την ξηρή υπόστασή της, με καλουπώνει στα σημεία που την έχω απλώσει συνεχίζοντας την αποτοξινωτική της εργασία. Πλέον δεν πονάω. Μπορώ να αξιοποιήσω επιτέλους το χρόνο μου ανεμπόδιστα, χωρίς ενοχλήσεις, σουβλιές και τσιμπήματα. Ανοίγω επιτέλους το βιβλίο που διαβάζω τις τελευταίες μέρες.

    Ο τίτλος του; “Το ξίφος του Απόλλωνα”, του Noble Smith. Θέμα; Οι περιπέτειες του Νικία, ενός παγκρατιαστή από τις Πλαταιές, που εν μέσω του Πελοποννησιακού Πολέμου, αψηφά όσες, και είναι πολλές, αντιξοότητες συναντά στο διάβα του και συνεχίζει με πείσμα τη διαδρομή του, επιζητώντας την προσωπική του νέμεση… Ταυτίζομαι με τον ήρωα μέρα με τη μέρα. Θέλω να πιστεύω πως είμαι και εγώ μια μικρογραφία του ήρωα του βιβλίου… Είμαι όμως; Θα δείξει!!!

Leave a Reply