Μέρα έβδομη. Παιχνίδια Μυαλού
February 21, 2017
Μέρα ένατη. Κάπου στα μέσα της διαδρομής
March 21, 2017
Show all

Μέρα Όγδοη. Η αρχή του καλού

8

  • Ώρα 9:00

    Σήμερα προγραμματίζω διπλή ξεκούραση. Μια βουτιά στην πισίνα και περιήγηση στο ηφαίστειο, το σήμα κατατεθέν του νησιού. Το ραντεβού μου με την ηφαιστειακή μάσκα θα αναβληθεί για αύριο το πρωί.

    Μια ώρα μετά. Περπατώ μόνος πάνω του. Ο Στέφανος, (έτσι ονομάζεται) είναι ο μεγαλύτερος κρατήρας του ηφαιστείου. Έχοντας ήδη διασχίσει μια έκταση με διάσπαρτες κατακίτρινες κρυστάλλινες εστίες θειαφιού, φτάνω στον κεντρικό προορισμό. Η γη στα πόδια μου βράζει, η θερμοκρασία, υπερβολικά υψηλή. Πιο κάτω στα 50 μέτρα παρατηρώ ατμούς υδρόθειου να αναβλύζουν μέσα από κάτι τρύπες. Πλησιάζω. Το βλέμμα μου ακολουθεί την πορεία του ατμού. Οι οσμές που διαχέονται στην ατμόσφαιρα, αποπνικτικές. Μετά από λίγο όμως εξοικειώνομαι. Λέγεται πως πρέπει να αποφεύγεται η παραμονή του επισκέπτη για περισσότερο από μια ώρα, λόγω των έντονων αναθυμιάσεων. Δεν έχω πολύ χρόνο λοιπόν.

  • Μαγεύομαι από την πρώτη στιγμή. Το τοπίο σεληνιακό, ντυμένο στα κιτρινοκόκκινα χρώματα του χαλκού και του θείου, με προσκαλεί. Είναι ονειρικός τόπος, πραγματικά. Βρίσκομαι στο κέντρο του κρατήρα. Νιώθω πως περιφέρομαι στο κέντρο της γης. Από εδώ ξεκινούν όλα, σκέφτομαι. Όλο αυτό το ιαματικό φαινόμενο που αιώνες τώρα χαρακτηρίζει το νησί που με φιλοξενεί, οφείλεται σε αυτό εδώ το ηφαίστειο. Η ηφαιστειακή μάσκα, το γεωθερμικό νερό, όλα, ξεκινούν από εδώ.

  • Η αρχή του καλού! Η δύναμη της φύσης! Πόσο ανεξάντλητη μπορεί να είναι, αναρωτιέμαι. Και πόσο ανταποδοτικά λειτουργεί; Μια φύση που ενώ ο άνθρωπος τη βιάζει μεθοδικά, συστηματικά χωρίς καμιά ενοχή, αυτή ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του, του το ανταποδίδει αντίστροφα, ευεργετώντας τον. Πόσο οξύμωρο, αλλά και πόσο πέρα ως πέρα αληθινό....

    Τόσες μέρες ένιωθα το ηφαίστειο πάνω στο δέρμα μου, τώρα όμως που με περιβάλει, που με κυκλώνει κυριολεκτικά, κυριεύομαι από δέος.

Ανατριχίλα. Μοιάζω και είμαι πολύ μικρός μπροστά σε όλη αυτή τη μεγαλοσύνη της φύσης που με αγκαλιάζει.


Κοιτώ τα “σημαδεμένα” χέρια μου... Ευγνωμοσύνη!! Μια ακατανόητη αυτοπεποίθηση με κυριεύει. Ξέρω πως θα επανέλθω, ξέρω πως όλα θα μου ανταποδοθούν...
Έτσι καλοδιάθετος ρίχνω μια τελευταία περιστροφική ματιά στον κρατήρα και κατευθύνομαι προς το ανηφορικό μονοπάτι που θα με οδηγήσει στην έξοδο. Αποχαιρετώ τον ευλογημένο τούτο τόπο. Η θεραπεία με περιμένει...

Leave a Reply