Μέρα πέμπτη. Μαχητές και ήρωες…
January 24, 2017
Μέρα έβδομη. Παιχνίδια Μυαλού
February 21, 2017
Show all

Μέρα έκτη. Στου Αντρίκου…Μαθήματα απλότητας

6

  • Στου Αντρίκου

    Βρίσκομαι στην πλατεία Ηλικιωμένης. Εδώ σε αυτήν την πλατεία κάτω από τα αιωνόβια αυτά δέντρα, σύχναζαν μόνο ηλικιωμένοι, κατά την παράδοση. Εξ ου και το όνομα. Το μπλε λαδοβαμμένο τραπεζάκι φιλοξενεί το φορητό υπολογιστή μου. Στο ιστορικό καφενεδάκι του Αντρίκου. Χρόνια ναυτικός, προσάραξε τα τελευταία χρόνια στο λιμάνι της καρδιάς του,τη Νίσυρο.

    Το βλέμμα μου πέφτει σε μια από τις πολλές μηνυματικές φτιαγμένες στο χέρι, πινακίδες.“Όλος ο κόσμος είναι ένα τρελοκομείο, αλλά εδώ είναι τα κεντρικά” ...“Αντρίκος”.

Ο ελληνικός καφές αφήνει τα αρώματά του στο χώρο. Στο παλαιάς τεχνολογίας cd player, ο Νίκος Παπάζογλου το αγαπημένο παιδί του νησιού, μεγαλουργεί μέσα από τις μουσικές του. "...όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν..."

Η θεραπεία συνεχίζεται με τον ίδιο ρυθμό. Δεν έχω δει ακόμα το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επιμένω όμως. Είναι νωρίς ακόμα. Ένα μεγάλο μέρος της θεραπείας, ίσως και το σημαντικότερο, βασίζεται στην απόλυτη χαλάρωση, την απομάκρυνση όλων όσων με προβληματίζουν, την ψυχική γαλήνη και ηρεμία. Η ίαση του σώματος είναι αλληλένδετη με την ίαση της ψυχής. Έχοντας “αδειάσει” όλες αυτές τις μέρες στο νησί από τη σκληρή καθημερινότητα, απολαμβάνω τον καφέ μου.

Ο κόσμος γύρω μου είναι χαλαρός και ευδιάθετος. Δυο ζευγάρια δίπλα μου συζητούν χαμηλόφωνα, δυο μεσήλικες παραπέρα δεν μιλούν καν. Απολαμβάνουν τη ρετσίνα τους, αδιαφορώντας για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω τους. Αυτό σκοπεύω να κάνω και εγώ. "Φύσηξε ο βαρδάρης και καθάρισε..." Η ζωή είναι απλή και αποδεικνύεται καθημερινά σε αυτά τα μέρη, τα απομακρυσμένα από τα εγκόσμια και εγώ ώς άλλος σιωπηλός παρατηρητής καλούμαι να το εισπράξω με μεγάλη ευχαρίστηση...

Οι άνθρωποι εδώ παλεύουν νυχθημερόν κάτω από αντίξοες συνθήκες, (εκτός από τα μεσημέρια που οι περισσότεροι χαίρονται τον ύπνο τους), παρόλα αυτά είναι θετικοί, χαμογελαστοί, δείχνουν και μάλλον είναι ευτυχισμένοι. Πολυσύνθετα μαθήματα ζωής από πάναπλους ανθρώπους...Ζηλεύω λίγο..."Μια μπύρα κερασμένη στα παιδιά!", ακούγεται μια φωνή από το διπλανό τραπέζι.

Σε έναν τόπο που αξία έχει το συναίσθημα και όχι οι υλικές απολαύσεις, ο άνθρωπος και όχι τα καταναλωτικά του σύνδρομα, διδάσκομαι τι θα πει απλότητα, αυθορμητισμός, ανθρωπιά, αλήθεια...

Κλείνω τον υπολογιστή μου. Σήμερα δεν μου χρειάζεται. Επίθεση στον ψυχαναγκασμό μου! Αυτό μου χρειάζεται!

"Καλώς τον κι ας άργησε! Αντρίκο; Που εξαφανίστηκες σήμερα ρε ψυχή; Η παρτίδα μας; Θα την αφήσουμε στη μέση;" Ακούγεται η φωνή ενός θαμώνα. Το τάβλι ανοίγει, τα πούλια στρώνονται, και η ζωή για άλλη μια φορά παίρνει χρώμα, εδώ στην πλατεία Ηλικιωμένης, στο μαγαζάκι του Αντρίκου...και μουσικό χρώμα μάλιστα.

Μόλις καταφθάνει μια παρέα με δυο κιθάρες. Έχει συνέχεια μου φαίνεται. Τώρα αρχίζουν τα ωραία!

  • …4 ώρες αργότερα…

    Έχει σουρουπώσει. Οι κιθάρες πλέον συνοδεύονται από μπουζούκι. Ο κόσμος τραγουδά, χορεύει, γελά, φλερτάρει. Εδώ βρίσκονται όλες πλέον οι ηλικίες' στην πλατεία ηλικιωμένης δεν μαζεύονται μόνο γέροι. Μικροί και μεγάλοι, όλοι μαζί διασκεδάζουν με τον παλιό αγνό παραδοσιακό τρόπο, ευγνωμονώντας τη ζωή που τους χάρισε άλλη μια μέρα να γευτούν.

Νιώθω πως αν αποφάσιζα κάποια στιγμή της ζωής μου να μείνω εδώ, η ψωρίαση θα ήταν μια μακρινή, πολύ μακρινή ανάμνηση!

Leave a Reply