Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ…

Είμαι ο Γιάννης… Ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος, με ελαττώματα και προτερήματα, ή το αντίθετο τέλος πάντων… Ζω μια ζωή φυσιολογική, ίσως μονότονα φυσιολογική, δίπλα στην οικογένεια μου, ανάμεσα σε αγαπημένους φίλους και γνωστούς.

Όλα μέχρι εδώ μοιάζουν και είναι συνηθισμένα. Μόνο που υπάρχει και κάτι άλλο. Κάτι που με χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια. Εδώ και 13 περίπου χρόνια, πάσχω από ψωρίαση. Έχω ψωρίαση. Και λοιπόν; Την αντιμετωπίζω με κάποιο τρόπο και αυτή απομακρύνεται, μετά πλησιάζει, ξαναφεύγει, έρχεται, φεύγει, επανέρχεται… Μοιάζει με παιχνίδι. Δεν είναι τόσο διασκεδαστικό βέβαια…

Ό τι κι αν είναι όλο αυτό θα θελα να το μοιραστώ μαζί σας, να ανταλλάξουμε σκέψεις, ιδέες, να γελάσουμε και να κλάψουμε μαζί και ποιος ξέρει; Κάτι μπορεί να βγει από όλο αυτό… Θα δείξει…


Αλλού είναι το θέμα σε αυτή την εισαγωγική μου γνωριμία μαζί σας… Το θέμα μας δεν είναι η ψωρίαση, αλλά οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτή, και ο τρόπος που τη διαχειρίζονται.

parallax background

Δεν απομονώνομαι,

δεν κρύβομαι σε σκιές,

δεν ξεχνώ πως είμαι μέρος του σύνολου,

ζωντανό μέρος του συνόλου…



Είμαι ένας άνθρωπος, και πρέπει καθημερινά να το δηλώνω με την παρουσία μου, επιβεβαιώνοντας άλλωστε και την ετυμολογία της λέξης “άνω θρώσκω”, κοιτώ ψηλά…

Φυσικά και κοιτώ ψηλά, γιατί έχω όνειρα, έχω στόχους, έχω όρεξη για ζωή, για αυτή τη ζωή που μου χαρίστηκε απλόχερα, και είναι άδικο να την αφήσω στο περιθώριο, να την ακυρώσω, να την απατήσω…

Θα συνεχίσω να ζω γιατί αυτό μου επιτάσσει η συνείδηση μου. Ίσως ακούγομαι λίγο υπερβολικός, ίσως κάποιοι να έχουν την εντύπωση πως όλα τα περί ζωής και επιλογών είναι αυτονόητα. Και βέβαια είναι αυτονόητα! Όχι όμως για όλους.

Δυστυχώς, μετά λύπης μου, το δηλώνω απερίφραστα, πως υπάρχουν ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφω, άνθρωποι τυλιγμένοι στο μανδύα τη δυστυχίας τους, μόνοι κατ’ επιλογή, που δεν πιστεύουν σε τίποτα, που νιώθουν και είναι απελπισμένοι, που θέλουν βοήθεια, πολλή και ανιδιοτελή, αληθινή βοήθεια… Βοήθεια από εμένα, από εσένα, από όλους…
Είναι συνάνθρωποί μας, που πάσχουν από ψωρίαση, βαριάς μορφής, ελαφριάς μορφής, κάθε μορφής! Δεν έχει και τόση σημασία. Είναι συνάνθρωποί μας που αδυνατούν να διαχειριστούν το πρόβλημα τους, που δεν κοιμούνται τα βράδια, δεν ξεκουράζουν το μυαλό τους, την ψυχή τους, το σώμα τους… και βρίσκονται δίπλα μας….

Προς όλους αυτούς, για όλους αυτούς καταθέτω αυτές τις σκέψεις, τους αφουγκράζομαι, τους κατανοώ, τους συμπονώ, δεν τους λυπάμαι, δεν μου το επιτρέπω να τους λυπάμαι, τους απλώνω το χέρι βοηθείας, τους περιμένω…και τους δηλώνω:

Να ξέρετε πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω σας που σας νοιάζονται, σας σκέφτονται και με μεγάλη χαρά θα σας αγκαλιάσουν…

Τι κοστίζει άλλωστε μια αγκαλιά; Τίποτα… Πότε τη ζητήσατε τελευταία φορά; Θυμάστε;

Αφιερωμένο σε όλους εσάς…

J.S.