Τι είναι βιοσυντονισμός
November 1, 2016
Μέρα πρώτη. Πλησιάζοντας την πηγή.
November 13, 2016
Show all

Η αρχή του κακού

parallax background

H ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ...

Υπάρχουν στιγμές που αναπολώ τις πρώτες μου απόπειρες σχέσης. Μικρός, ευαίσθητος, διστακτικός, βάδιζα στο άγνωστο, προσδοκώντας τη συναισθηματική μου φόρτιση, την ενεργοποίηση των ερωτικών μου ορμονών, την ολοκλήρωση μέσα από την ερωτική διαδικασία.

Εξερευνώντας τις ιδιαιτερότητες του άλλου φύλλου, ανακάλυψα κρυφές πτυχές του εαυτού μου. Υπέρμετρα ευαίσθητος, οριακά αφελής, χαοτικά δοτικός, βυθιζόμουν χωρίς καμιά άμυνα στη δίνη της όποιας σχέσης, πληρώνοντας το συχνά. Δεν θα λεγα πως μάθαινα από τα λάθη μου...

Το τέλος μιας σχέσης, αποτέλεσε άλλωστε και την απαρχή μιας νέας. Όχι δεν εμφανίστηκε μια νέα γυναίκα στη ζωή μου. Δεν παρουσιάστηκε μπροστά μου μια καινούργια ερωτική περιπέτεια. Η ψωρίαση προ των πυλών. Με καλωσόριζε.

Η νέα μου σχέση δεν θα ήταν προσωρινή, δεν θα είχε ημερομηνία λήξης αυτή τη φορά, αλλά θα πορευόταν μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου. Θα με ακολουθούσε για πάντα.

Τα πρώτα “οπτικά” σημάδια της νόσου φάνηκαν λίγες μέρες μετά από μια έντονη δοκιμασία. Μια ακόμα “μικρή ζωή”, οδηγήθηκε μαθηματικά στο “θάνατο”. Μόλις είχα βγει αρκετά επώδυνα από μια σχέση. Ασυνείδητα, σχεδόν αυτοματοποιημένα αφέθηκα στο έλεος σκοτεινών συναισθημάτων. Απογοήτευση, θλίψη, κενότητα, οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού μου απενεργοποιήθηκαν.

parallax background

ΑΡΝΗΣΗ – ΘΥΜΟΣ – ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ – ΒΑΘΙΑ ΘΛΙΨΗ – ΑΠΟΔΟΧΗ


Οι αγκώνες μου σκλήρυναν. Είχαν αλλάξει ελαφρώς χρώμα. “Γιατί δεν τρίβεις τους αγκώνες σου όταν λούζεσαι;” το άγρυπνο μάτι της μητέρας μου έπεσε πάνω σε μια σχεδόν αόρατη “παρερμηνεία” του δέρματος μου.

Αδυνατούσα να συνειδητοποιήσω το μήνυμα που λάμβανα. Ήταν ψωρίαση στο αρχικό της στάδιο. Δεν είχα σκληρούς μαυρισμένους αγκώνες επειδή μάλωσα με το αφρόλουτρο του μπάνιου. Το έντονο stress, η απίστευτα μεγάλη ψυχολογική πίεση στην οποία υπέβαλα τον εαυτό μου, η ανισόρροπη εσωτερική μου διάθεση, τα ups and downs, όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά, έκαναν αργά αλλά σταθερά και μεθοδικά τη δουλειά τους.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το σώμα μου, το δέρμα μου πιο συγκεκριμένα, αντέδρασε, κυριάρχησε, μου επέβαλε τους κανόνες του παιχνιδιού' ενός παιχνιδιού που ο χαμένος είχε προκαθοριστεί, είχε προαποφασιστεί, είχε κριθεί πριν την έναρξή του.

Λέπια κατέκλυσαν τις κλειδώσεις μου. Αγκώνες στην αρχή, δάχτυλα μετέπειτα, τριχωτό της κεφαλής στη συνέχεια. Η ψωρίαση κατακτούσε εκατοστό, εκατοστό την επιφάνεια του δέρματός μου. Δεκατρία περίπου χρόνια πριν, η ζωή μου θα άλλαζε δραματικά, τα δεδομένα ανετρέπονταν, το μέλλον φάνταζε δυσοίωνο, τα εμπόδια ορθώνονταν θεόρατα μπροστά μου, και εγώ ένιωθα ανίκανος, ανέτοιμος, ανώριμος να τα υπερνικήσω.

Μια κακιά στιγμή, ένα απροσδόκητο συμβάν, μια συναισθηματική ανατροπή και όλα πήραν το δρόμο τους. Το αχαρτογράφητο ταξίδι μου, στις σκοτεινές, δύσβατες οδούς του κόσμου της ψωρίασης, είχε ξεκινήσει!

Λέπια κατέκλυσαν τις κλειδώσεις μου. Η ψωρίαση κατακτούσε εκατοστό, εκατοστό την επιφάνεια του δέρματός μου.

Leave a Reply