Βελονισμός και ψωρίαση
July 24, 2017
29η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ψωρίασης
October 30, 2018
Show all

Φιλικές … Χειραψίες

“Η δική μου δουλειά είναι δυσκολότερη από τη δική σου...”

Μια τυχαία συνάντηση στη μέση μιας τυχαίας διαδρομής πριν από αρκετό καιρό, αποτέλεσε το έναυσμα για το παρόν κείμενο.


Καλοκαίρι. Ο ήλιος βρισκόταν στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής του. Κατευθυνόμουν προς το κέντρο της πόλης. Η θερμοκρασία στα κόκκινα, ο κόσμος που κυκλοφορούσε στο κέντρο έδειχνε εμφανώς καταβεβλημένος. Το ίδιο και εγώ.
Μια καλημέρα και μια χειραψία εκτόξευσαν τον εκνευρισμό μου στα ύψη.
Ένα γνωστό μου πρόσωπο κατευθυνόταν σε αντίστροφη

πορεία από εμένα. Θέλοντας και μη, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν. Χαιρετηθήκαμε. Σφίξαμε τα χέρια ως είθισται. Αφού με “σκάναρε” από την κορφή ως τα νύχια, το γεμάτο περιέργεια βλέμμα του έπεσε στο χέρι που του πρότεινα. “Τι κάνεις; Καλημέρα!”

“Καλή σου μέρα”, ανταπάντησα. “Μια χαρά είμαι. Ευχαριστώ!”. Και τότε τα πάντα ανατράπηκαν.

“Δεν νομίζω! Βλέπω το χέρι σου! Αν ήσουν καλά (εννοώντας ψυχολογικά), δεν θα είχες τόσα σημάδια”!!! Όντας στο μέσο της θεραπείας μου, θεώρησα ανόητο να μπω σε μια απολογητική διαδικασία επεξήγησης των επιλογών μου, όπως και δεν μπήκα.

Προσπάθησα να αποφύγω την κουβέντα, αγνοώντας το σχόλιο του. Δεν αρνούμαι όμως να πω πως μια βαθιά απογοήτευση με κυρίευσε σε βαθμό ικανό να μου καταστρέψει το υπόλοιπο της ημέρας.

Ο συγκεκριμένος “φίλος” προ πολλού μου είχε προτείνει μια διαφορετική επιλογή αντιμετώπισης της ψωρίασης την οποία και αρνήθηκα ευγενικά να ακολουθήσω.
Η τότε άρνησή μου φυσικά και δεν σήμαινε πως δεν εκτίμησα το ενδιαφέρον του και τη διάθεσή του να βοηθήσει.

Όταν όμως ακολουθείς μια θεραπεία κατά της ψωρίασης όπως εγώ, εδώ και τρία χρόνια μέσω της εφαρμογής της Ηφαιστειακής Μάσκας σε συνδυασμό με το Βιοσυντονισμό, οφείλεις να την υποστηρίζεις και να μην αλλάζεις συνεχώς άποψη σε σχέση με την αντιμετώπιση της. Δεν έχει νόημα, δεν οδηγεί πουθενά. Υπομονή και επιμονή, πίστη και προσήλωση σε αυτό που κάνεις, αλλά κυρίως στον εαυτό σου! Αυτά χρειάζεσαι!

Πόσο βαρετό όμως μου φάνηκε όλο αυτό όταν καλούμαι να το περιγράψω περιφραστικά σε αυτιά που δεν ακούν παρά μόνο τη μονοχρωματισμένη - κοινότυπη φωνή τους και τίποτα άλλο, σε ανθρώπους που τους χαρακτηρίζει το γνωστό ρητό, “η δουλειά μου είναι
δυσκολότερη - χρησιμότερη, από τη δικιά σου”, σε άτομα που (λυπάμαι που το γράφω, αλλά το πιστεύω ακράδαντα) προτιμούν να αποτύχει η δική σου επιλογή θεραπείας προκειμένου να δικαιωθούν οι εγωκεντρικές γεμάτες έπαρση και προφανή ημιμάθεια γνώμες – προτάσεις τους.

Είμαι σίγουρος πως έχετε πολλοί από εμάς νιώσει τον προσποιητό οίκτο, την καμουφλαρισμένη λύπηση, την υποτιθέμενη συμπόνοια που εκφράζεται χαιρέκακα πολλές δυστυχώς φορές με έναν τόσο επαχθή τρόπο, από ανθρώπους “πρόθυμους” να βοηθήσουν...Έλεος!!!

Τα βλέμματα απορίας, απέχθειας, απόρριψης τα έχω φάει με το κουτάλι. Τα γνωρίζω, έχω μάθει να ζω με αυτά, δεν με επηρεάζουν, δεν με απασχολούν στο παραμικρό!!!

Τα βλέμματα συμπόνοιας και λύπησης όμως; Τα αρνούμαι, τα απωθώ, τα απαγορεύω!!! Τα λόγια που συνοδεύουν τα παραπάνω βλέμματα τα αγνοώ, τα δε πρόσωπα από τα οποία πηγάζουν αυτά τα λόγια, τα αποβάλλω από την καθημερινότητά μου, τις ασχολίες μου, τις συναναστροφές μου, τη ζωή μου!!!!

Αυτή την κατηγορία προσώπων θεωρώ πως είναι και η επικινδυνότερη.

Διότι τα συγκεκριμένα άτομα είναι τα πλέον κατάλληλα να στηριχτείς, να οικοδομήσεις, να ακουμπήσεις, να μοιραστείς συναισθήματα, να εξωτερικεύσεις πράγματα, να μιλήσεις και να ακουστείς. Ο λόγος είναι πως γνωρίζουν τη νόσο, έχουν ακούσει, έχουν διαβάσει γι αυτήν, και αυτό από μόνο του είναι αρκετό. Όταν όμως σου στερούν αυτό το δικαίωμα μέσα από απόλυτες και εγωπαθείς συμπεριφορές, ουσιαστικά ακυρώνουν τη διαθεσιμότητά τους. Και όχι μόνο δεν είναι πλέον διαθέσιμοι αλλά μετατρέπονται σε πολέμιους των δικών σου επιλογών θεραπείας. Και αυτό είναι το πλέον θλιβερό αποτέλεσμα. Και λυπάμαι πολύ γι αυτό.

Η ψωρίαση και τα χαρακτηριστικά της, παραμένουν άγνωστα σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού μας. Η “μη μεταδοτικότητα” της νόσου δεν έχει πάρει τις σωστές προεκτάσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του ευρύτερου κοινού. Ο περισσότερος κόσμος ζει κάτω από ένα αόρατο πέπλο άγνοιας έως και ημιμάθειας, που δεν μας αφήνει και πολύ αισιόδοξους για το μέλλον.

Ποτέ μου δεν απαξίωσα την όποια επιλογή του όποιου άλλου. Σεβάστηκα την επιθυμία να ακολουθήσει ότι κρίνει ορθότερο για τον ίδιο, και μόνο στην περίπτωση που μου ζήτησε βοήθεια, του την προσέφερα. Συγγενικό μου πρόσωπο, το οποίο πάσχει από ψωρίαση πολύ
ηπιότερης μορφής απ' ό τι εγώ, ακολουθεί την κλασσική φαρμακευτική αγωγή. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Και πολύ καλά πράττει!

Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε όλοι μας, είναι να σκεφτόμαστε θετικά, δημιουργικά, και να μαχόμαστε κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, να υποστηρίζουμε - με προσήλωση το στόχο που εμείς ορίζουμε - τις επιλογές μας όποιες κι αν είναι αυτές, χωρίς να υποκύπτουμε στις παραινέσεις

κάθε “καλοπροαίρετου” εθελοντή προσφοράς “λύσεων” για την ψωρίαση. Μόνο τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι νιώσουμε την ανάγκη αλλαγής προσέγγισης – πλεύσης, τότε και μόνο τότε θα ακολουθήσουμε μια νέα πορεία, χαράσσοντας εμείς, με επίγνωση των δικών μας επιλογών, το δικό μας μέλλον!

Ο γνωστός μου είχε ήδη φύγει, απομακρύνοντας μαζί του ταυτόχρονα και τη σκοτεινή αύρα των λόγων του. Τίποτα δεν πρόκειται να με επηρεάσει, σκέφτηκα.

Μπροστά μου ο Θερμαϊκός! Στο κέντρο, το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου πάνω σε έναν αν μη τι άλλο επιβλητικό Βουκεφάλα. Θυμάμαι να τον κοιτώ με δέος!

Να ακόμη ένας από αυτούς τους ανθρώπους που χάραξε τη δική του διαδρομή μέσα από τις δικές του επιλογές. Έριξα μια επιδοκιμαστική ακόμη ματιά στο άγαλμα και συνέχισα προς τον προορισμό μου.

Leave a Reply